De KIDS-wet uitgelegd

Hetvoorstel voor een EU-verordening KIDS - "EU Keeping Internet Digital Spaces Accountable and Trustworthy"doet twee dingen. Ten eerste worden gemeenschappelijke leeftijdsregels voor de hele EU vastgesteld. Het verbiedt sociale media-accounts jonger dan 13 jaar en voorziet in accounts onder toezicht van ouders op 13 en 14 jaar, evenals in onafhankelijke accounts vanaf 15 jaar.

Ten tweede legt het veiligheid door ontwerp op aan de diensten die kinderen het meest gebruiken, van sociale media en videoplatforms tot games, AI-chatbots en appstores: geen verslavende trucs die leiden tot overmatig gebruik en blootstelling, geen contact van vreemden, standaard veilige instellingen en geen bestedingsvallen.

Nee. De leeftijdsregels zijn het meest zichtbaar, maar het grootste deel van de wet gaat over hoe diensten worden gebouwd en nog belangrijker dat ze veilig zijn in hun ontwerp.

Alleen leeftijdsgrenzen zouden het echte onderliggende probleem onaangetast laten: diensten die zijn ontworpen om de tijd en aandacht van kinderen te maximaliseren.

De twee helften werken samen: kinderen krijgen geleidelijk toegang tot de onlinewereld naarmate ze opgroeien, en de diensten waartoe ze toegang hebben, moeten veilig voor hen zijn.

Want het internet stopt niet bij de grens. Landen hanteren hun eigen leeftijdsgrenzen en -regels, wat een lappendeken van wetten zou betekenen: Een kind beschermd in het ene land en niet in het andere. Eén EU-verordening biedt elk kind hetzelfde hoge beschermingsniveau dat rechtstreeks op Europees niveau wordt gehandhaafd voor de grootste platforms.

Het doel is input te verzamelen van kinderen, ouders, voogden, leerkrachten en opvoeders, alsook van onlineplatforms die onder het voorstel vallen. Het zal voortbouwen op de brede publieke empirische basis die het voorstel heeft ondersteund, waaronder het verslag van de medevoorzitters van het speciaal panel voor onlineveiligheid van kinderen, specifiek overleg met kinderen, ouders en opvoeders, en het onderzoek naar online-ervaringen van kinderen in 2026.

Geef uw feedback tot 3 december 2026 (middernacht Belgische tijd).
 

Een trap die volgt hoe kinderen opgroeien.

Onder 13: geen rekening.

Van 13 tot en met 15 jaar: een voogd kan een beperkt account aanmaken en blijft de controle houden, met ouderlijke hulpmiddelen altijd ingeschakeld, een dagelijkse tijdslimiet van maximaal één uur en ouderlijke goedkeuring van contacten.

Vanaf 15 uur: jongeren kunnen een eigen rekening openen voor diensten die wettelijk veilig voor hen moeten zijn.

De leeftijdsregels zijn van toepassing op sociale netwerken en videodiensten met bewezen risicovolle kenmerken

Nee, maar ze hebben geen sociale media-accounts.

Een enge mogelijkheid blijft, volledig in handen van de ouders: op videoplatforms die specifiek voor jonge kinderen zijn ontworpen, kan een ouder beperkte toegang verlenen via het eigen account van de ouder. Het kind heeft geen account, gepersonaliseerde feeds en zoekopdrachten zijn uitgeschakeld, de ouder stelt een dagelijkse limiet van maximaal een uur in en kan de toegang op elk moment stopzetten.

Deze regeling eindigt op 13 wanneer kinderen de volgende toegangsstap bereiken.

Binnen zes maanden nadat de regels van toepassing zijn, moeten platforms controleren of bestaande accounthouders jonger zijn dan 15 jaar en de accounts uitschakelen van degenen die dat wel zijn of van wie de leeftijd niet kan worden vastgesteld.

Waar een platform al met veel vertrouwen kan zien dat een gebruiker een volwassene is, is er geen nieuwe controle nodig, dus de meeste volwassenen zullen niets merken.

Dat is precies waar deze wet mee eindigt.

Vandaag is een geboortedatumdoos de enige barrière. Op grond van de KIDS-wet is zelfverklaarde leeftijd uitdrukkelijk niet voldoende: Toegang moet worden geblokkeerd door gecertificeerde leeftijdsverificatie, bestaande accounts moeten worden gecontroleerd en minderjarige accounts moeten gemakkelijk te melden zijn.

Het tijdperk van het aanmelden met een valse verjaardag zal voorbij zijn.

Nee, en nee.

Platforms controleren geen identiteitsdocumenten en leren niet wie je bent. Leeftijd wordt geverifieerd via gecertificeerde oplossingen die onafhankelijk zijn van de platforms, waaronder een gratis EU-app voor leeftijdsverificatie en, op termijn, de Europese portemonnee voor digitale identiteit.

Deze tools vertellen het platform slechts één ding: is de gebruiker ouder dan of jonger dan de leeftijd, ja of nee. De wet vereist “zero knowledge proof”-technologie die niemand kan identificeren, lokaliseren, volgen of profileren.

Elke lidstaat moet ten minste één gratis manier bieden om uw leeftijd te bewijzen, ook voor mensen zonder digitale ID.

Wanneer providers al een schatting hebben van de leeftijd van de gebruiker op basis van meerdere signalen, zoals de datum waarop een account is aangemaakt of creditcardgegevens, is er voor de meeste bestaande gebruikers geen leeftijdsverificatie vereist.

Het verbiedt het ontwerpen van diensten om dwangmatig of buitensporig gebruik door minderjarigen aan te moedigen en noemt de technieken, zodat er geen dubbelzinnigheid is. Voor minderjarigen mogen diensten geen gebruik maken van:

• eindeloze autoplay en oneindig scrollen zonder echte pauzes
• meldingen die zijn ontworpen om het kind terug te trekken, niet gerelateerd aan alles wat het kind deed
• beloningen voor het posten of streamen naar een massapubliek
• “streak”-mechanismen die een kind bestraffen omdat het niet elke dag terugkeert

De diensten moeten ook voorzien in doeltreffende tijdslimieten en gebruiksonderbrekingen om de slaap- en schooltijd van kinderen te beschermen.

Fundamenteel gezien. Voor minderjarigen moeten aanbevelingssystemen worden geoptimaliseerd voor veiligheid, kwaliteit en geestelijke gezondheid, niet voor betrokkenheid.

• Wat een kind actief koos om te volgen, komt op de eerste plaats
• personalisatie op basis van tracking is standaard uitgeschakeld
• er mogen geen gegevens van buiten de dienst worden gebruikt
• geen "konijngaten"

Kinderen krijgen ook een eenvoudige feed reset en altijd ten minste één optie zonder profilering.

Niemand kan een kind berichten zonder voorafgaande goedkeuring, en diensten moeten waken tegen kinderen die worden gemanipuleerd om het te geven.

Kinderen verschijnen niet in contactsuggesties, kunnen niet zonder toestemming aan groepen worden toegevoegd en kunnen iedereen anoniem blokkeren. Hun inhoud is alleen zichtbaar voor geaccepteerde contacten, hun contactgegevens worden nooit bekendgemaakt, anderen kunnen hun inhoud niet downloaden of screenshots maken en minderjarigen kunnen standaard niet livestreamen.

Ja. AI-metgezellen en chatbots die toegankelijk zijn voor minderjarigen, gebruiken mogelijk geen ontwerpen die menselijke relaties simuleren op manieren die waarschijnlijk emotionele afhankelijkheid creëren.

Standaard mogen zij de eerdere gesprekken van een kind niet meenemen naar latere gesprekken. Ze moeten vóór de lancering worden getest op risico's voor kinderen en daarna worden gecontroleerd op schade. Onder-13's kunnen ze alleen gebruiken via hulpmiddelen voor ouderlijk toezicht. Ingebouwd in een platform of game, kan een chatbot niet automatisch worden ingeschakeld, mag hij niet naar kinderen worden geduwd en moet hij gemakkelijk kunnen worden uitgeschakeld.

Games moeten ook veilig zijn door ontwerp. Appstores moeten elke app, inclusief videogames, leeftijdsclassificatie geven met een gepubliceerde methodologie, ze mogen kinderen geen apps laten openen of kopen die niet geschikt zijn voor hun leeftijd en moeten de EU-app voor leeftijdsverificatie bij zich hebben.

Doeltreffende instrumenten voor elke dienst in het toepassingsgebied: het instellen van de schermtijd, het zien en goedkeuren van contacten, het beheren van instellingen en het melden van schadelijke inhoud namens het kind.

Op rekeningen voor 13- en 14-jarigen staan deze tools altijd aan.

Elke lidstaat moet ouders een vrije, privacybeschermende manier bieden om de ouderlijke verantwoordelijkheid aan te tonen. De wet verschuift de last nooit naar de ouders: Ouderschapsinstrumenten vormen een aanvulling op de verplichtingen van aanbieders en vervangen deze niet.

Het doet precies dat.

De grootste platforms – die met 45 miljoen of meer actieve maandelijkse gebruikers in de EU – kunnen zich niet zomaar veilig verklaren: Voordat ze in contact komen met kinderen onder de nieuwe regels, moeten ze een gedetailleerd plan op tafel leggen waaruit blijkt hoe ze van plan zijn om aan elke verplichting van de wet te voldoen, en dit laten controleren door onafhankelijke auditors.

Deze audit moet worden betaald door platforms, niet door belastingbetalers. De Commissie kan bezwaar maken tegen de controleur indien zijn onafhankelijkheid niet is gewaarborgd.

De bewijslast voor de naleving ligt bij de platforms; het is niet aan autoriteiten, ouders of kinderen om schade aan te tonen.

Meer informatie over hetspeciale panel over kinderveiligheid vindt u online.

Handhaving voor onlineplatforms bouwt voort op de bestaande handhavingsstructuren in het kader van dedigitaledienstenverordening en, voor AI-metgezellen en chatbots, deAI-verordening.

Dit betekent dat de Commissie rechtstreeks toezicht houdt op de onlineplatforms en AI-chatbots die het meest in de EU worden gebruikt. De relevante nationale bevoegde autoriteiten blijven verantwoordelijk voor respectievelijk de andere diensten en AI-systemen die onder de verordening vallen.

Voorzeer grote onlineplatforms (VLOP’s) wordt de nalevingslogica omgekeerd en ligt de last bij aanbieders om aan te tonen dat zij voldoen: Voordat hun diensten in contact komen met kinderen in het kader van de nieuwe regeling, moeten zeer grote onlineplatforms een nalevingsplan indienen en aantonen dat zij, gecontroleerd door onafhankelijke auditors op eigen kosten, van plan zijn aan elke verplichting te voldoen.

Boetes kunnen oplopen tot 6% van de totale wereldwijde jaaromzet. Voor diensten en systemen die onder toezicht van de Commissie staan, geldt een versnelde procedure: Voorlopige bevindingen binnen 30 dagen en een definitieve beslissing gericht binnen 90 dagen, omdat er geen tijd over is.

De door de lidstaten aangewezen nationale autoriteiten zullen toezicht houden op de nieuwe regels voor videospellen die geen onlineplatforms zijn.