Ustawa KIDS została wyjaśniona

Wniosekdotyczący unijnego aktu w sprawie KIDS – „Utrzymanie w UE rozliczalności i wiarygodności internetowych przestrzeni cyfrowych”dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze, ustanawia wspólne zasady wiekowe dla całej UE. Zakazuje kont w mediach społecznościowych poniżej 13 roku życia i przewiduje konta nadzorowane przez rodziców w 13 i 14 roku życia, a także niezależne konta od 15 roku życia. 

Po drugie, narzuca bezpieczeństwo już w fazie projektowania usług, z których najczęściej korzystają dzieci, od mediów społecznościowych i platform wideo po gry, chatboty AI i sklepy z aplikacjami: brak uzależniających sztuczek prowadzących do nadmiernego używania i ekspozycji, brak kontaktu z nieznajomymi, domyślne bezpieczne ustawienia i brak pułapek na wydatki.

Nie. Zasady wiekowe są najbardziej widoczną częścią, ale większość prawa dotyczy tego, jak budowane są usługi, a co ważniejsze, że są one bezpieczne w ich projektowaniu.

Same ograniczenia wiekowe pozostawiłyby prawdziwy podstawowy problem bez zmian: usługi mające na celu maksymalizację czasu i uwagi dzieci. 

Obie połówki współpracują ze sobą: dzieci stopniowo uzyskują dostęp do świata online w miarę dorastania, a usługi, do których mają dostęp, muszą być dla nich bezpieczne.

Internet nie zatrzymuje się na granicach. Kraje przyjmują własne limity wiekowe i zasady, co oznaczałoby mozaikę przepisów: Dziecko jest chronione w jednym kraju, a nie w drugim. Jedno rozporządzenie UE zapewnia każdemu dziecku taki sam wysoki poziom ochrony egzekwowany bezpośrednio na szczeblu europejskim w odniesieniu do największych platform.

Klatka schodowa, która podąża za tym, jak dorastają dzieci.

Poniżej 13 roku życia: brak konta. 

od 13 do poniżej 15 roku życia: opiekun może założyć ograniczone konto i pozostanie pod kontrolą, z zawsze włączonymi narzędziami rodzicielskimi, dziennym limitem czasowym wynoszącym maksymalnie jedną godzinę i zgodą rodziców na kontakty. 

Od dnia 15: młodzi ludzie mogą otworzyć własne konto w usługach, które zgodnie z prawem muszą być dla nich bezpieczne.

Przepisy dotyczące wieku mają zastosowanie do serwisów społecznościowych i usług udostępniania plików wideo o udowodnionych ryzykownych funkcjach

Nie, ale nie będą mieli kont w mediach społecznościowych.

Pozostaje jedna wąska możliwość, całkowicie w rękach rodziców: na platformach wideo zaprojektowanych specjalnie dla małych dzieci rodzic może zezwolić na ograniczony dostęp za pośrednictwem własnego konta rodzica. Dziecko nie ma konta, spersonalizowane kanały i wyszukiwanie są wyłączone, rodzic ustala dzienny limit do jednej godziny i może zatrzymać dostęp w dowolnym momencie. 

Ten układ kończy się na 13, gdy dzieci dotrą do następnego kroku dostępu.

W ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia stosowania przepisów platformy muszą sprawdzić, czy obecni posiadacze rachunków mają mniej niż 15 lat, i zablokować konta tych, którzy są lub których wieku nie można ustalić.

Tam, gdzie platforma może już z dużą pewnością stwierdzić, że użytkownik jest osobą dorosłą, nie jest potrzebna nowa kontrola, więc większość dorosłych nic nie zauważy.

Na tym właśnie kończy się ta ustawa.

Dziś jedyną barierą jest skrzynka z datą urodzenia. Zgodnie z ustawą o KIDS samozwańczy wiek nie jest wyraźnie wystarczający: Dostęp musi być zapewniony przez certyfikowaną weryfikację wieku, istniejące konta muszą być sprawdzane, a konta nieletnich muszą być łatwe do raportowania. 

Epoka podpisywania fałszywych urodzin dobiegnie końca.

Nie, i nie.

Platformy nie sprawdzają dokumentów tożsamości i nie dowiadują się, kim jesteś. Wiek jest weryfikowany za pomocą certyfikowanych rozwiązań niezależnych od platform, w tym bezpłatnej unijnej aplikacji do weryfikacji wieku oraz, z czasem, europejskiego portfela tożsamości cyfrowej. 

Te narzędzia mówią platformie tylko jedno: jest użytkownikiem w wieku powyżej lub poniżej, tak lub nie. Prawo wymaga technologii „dowodu zerowej wiedzy”, która nie może nikogo zidentyfikować, zlokalizować, śledzić ani profilować. 

Każde państwo członkowskie musi zaoferować co najmniej jeden bezpłatny sposób udowodnienia wieku, w tym osobom bez cyfrowego dowodu tożsamości.

Gdy dostawcy mają już oszacowanie wieku użytkownika na podstawie wielu sygnałów, takich jak data utworzenia konta lub dane karty kredytowej, weryfikacja wieku nie będzie wymagana dla większości istniejących użytkowników.

Zakazuje projektowania usług zachęcających do kompulsywnego lub nadmiernego korzystania przez nieletnich oraz wymienia techniki, aby nie było dwuznaczności. W przypadku osób niepełnoletnich służby nie mogą korzystać z:

• niekończący się autoplay i nieskończone przewijanie bez prawdziwych przerw
• powiadomienia mające na celu odciągnięcie dziecka z powrotem, niezwiązane z czymkolwiek, co dziecko zrobiło
• nagrody za publikowanie lub przesyłanie strumieniowe do masowej publiczności
• mechanika „smugowa”, która karze dziecko za to, że nie wraca codziennie

Usługi muszą również zapewniać skuteczne ograniczenia czasowe i przerwy w użytkowaniu, mające na celu ochronę snu i czasu szkolnego dzieci.

Zasadniczo. W przypadku małoletnich systemy rekomendacji muszą być zoptymalizowane pod kątem bezpieczeństwa, jakości i zdrowia psychicznego, a nie zaangażowania. 

• To, co dziecko aktywnie wybrało do naśladowania, jest najważniejsze
• personalizacja oparta na śledzeniu jest domyślnie wyłączona
• żadne dane spoza serwisu nie mogą być wykorzystywane
• brak „dziur króliczych”

Dzieci otrzymują również łatwy reset paszy i zawsze co najmniej jedną opcję bez profilowania.

Nikt nie może wysłać dziecku wiadomości bez uprzedniej zgody, a służby muszą chronić się przed dziećmi, które są manipulowane, aby je dać.

Dzieci nie pojawiają się w sugestiach kontaktowych, nie mogą być dodawane do grup bez zgody i mogą blokować każdego anonimowo. Ich treść jest widoczna tylko dla zaakceptowanych kontaktów, ich dane kontaktowe nigdy nie są ujawniane, inni nie mogą pobierać ani zrzutów ekranu ich treści, a małoletni nie mogą domyślnie transmitować na żywo.

Tak, tak. Towarzysze sztucznej inteligencji i chatboty dostępne dla nieletnich mogą nie wykorzystywać projektów, które symulują relacje międzyludzkie w sposób, który może powodować zależność emocjonalną. 

Domyślnie nie mogą one przenosić wcześniejszych rozmów dziecka na późniejsze rozmowy. Muszą one zostać przetestowane pod kątem zagrożeń dla dzieci przed ich uruchomieniem, a następnie muszą być monitorowane pod kątem szkód. Osoby poniżej 13 roku życia mogą z nich korzystać tylko za pomocą narzędzi kontroli rodzicielskiej. Wbudowany w platformę lub grę chatbot może nie włączać się automatycznie, nie może być pchany do dzieci i musi być łatwy do wyłączenia.

Gry muszą być również bezpieczne na etapie projektowania. Sklepy z aplikacjami muszą oceniać każdą aplikację, w tym gry wideo, z opublikowaną metodologią, nie mogą pozwalać dzieciom na dostęp lub kupowanie aplikacji nieodpowiednich dla ich wieku i muszą posiadać aplikację do weryfikacji wieku w UE.

Skuteczne narzędzia dla każdej usługi w zakresie: ustawianie czasu na ekranie, wyświetlanie i zatwierdzanie kontaktów, zarządzanie ustawieniami i zgłaszanie szkodliwych treści w imieniu dziecka. 

Na kontach dla 13 i 14-latków narzędzia te są zawsze włączone.

Każde państwo członkowskie musi zapewnić rodzicom bezpłatny, chroniący prywatność sposób udowodnienia odpowiedzialności rodzicielskiej. Prawo nigdy nie przenosi ciężaru na rodziców: narzędzia rodzicielskie uzupełniają obowiązki dostawców, nie zastępują ich.

Robi dokładnie to.

Największe platformy – z 45 mln lub więcej aktywnych użytkowników miesięcznie w UE – nie mogą po prostu deklarować bezpieczeństwa: Przed nawiązaniem kontaktu z dziećmi zgodnie z nowymi przepisami muszą przedstawić szczegółowy plan pokazujący, w jaki sposób zamierzają spełnić wszelkie obowiązki wynikające z prawa, i zlecić jego sprawdzenie niezależnym audytorom. 

Kontrolę tę muszą płacić platformy, a nie podatnicy. Komisja może sprzeciwić się audytorowi w przypadku, gdy jego niezależność nie jest zapewniona. 

Ciężar dowodu zgodności spoczywa na platformach; udowodnienie krzywdy nie leży w gestii władz, rodziców ani dzieci.

Więcej informacji na temat specjalnego panelu poświęconego bezpieczeństwu dzieci można znaleźć w internecie.

Egzekwowanie przepisów w odniesieniu do platform internetowych opiera się na istniejących strukturach egzekwowania przepisów na podstawie aktu o usługach cyfrowych, a w odniesieniu do partnerów i chatbotów zajmujących się sztuczną inteligencją – na akcie w sprawie sztucznej inteligencji. 

Oznacza to, że Komisja bezpośrednio nadzoruje platformy internetowe i chatboty wykorzystujące sztuczną inteligencję, które są najczęściej wykorzystywane w UE. Koordynatorzy ds. usług cyfrowych i krajowe organy nadzoru rynku pozostają odpowiedzialne odpowiednio za inne usługi i systemy sztucznej inteligencji objęte aktem. 

W przypadkubardzo dużych platform internetowych logika zgodności zostaje odwrócona, a na dostawcach spoczywa ciężar wykazania, że przestrzegają przepisów: Zanim ich służby nawiążą kontakt z dziećmi w ramach nowego systemu, VLOP muszą przedłożyć plan zgodności i wykazać, zweryfikowany przez niezależnych audytorów na własny koszt, że zamierzają wywiązać się ze wszystkich zobowiązań. 

Towarzysze sztucznej inteligencji i chatboty nie mogą być wprowadzane do obrotu, dopóki dostawcy nie będą w stanie wykazać zgodności z nowymi obowiązkami wynikającymi z aktu i nie będą dysponować mechanizmem monitorowania pojawiających się zagrożeń i incydentów.

Grzywny mogą osiągnąć 6% całkowitego rocznego światowego obrotu. Procedura przyspieszona ma zastosowanie do usług i systemów nadzorowanych przez Komisję: Wstępne ustalenia w ciągu 30 dni i ostateczna decyzja ukierunkowana w ciągu 90 dni, ponieważ nie ma czasu do stracenia.

Organy krajowe wyznaczone przez państwa członkowskie będą nadzorować nowe przepisy dotyczące gier wideo, które nie są platformami internetowymi.