Elektronische identificatie (eID) is een van de instrumenten om veilige toegang tot onlinediensten te waarborgen en elektronische transacties op een veiligere manier uit te voeren.
Elektronische identificatie (eID) is een cruciaal element bij het waarborgen van de veiligheid en beveiliging van digitale transacties. Het dient als digitaal identiteitsbewijs, waardoor personen toegang hebben tot onlinediensten, elektronische transacties kunnen uitvoeren en met meer vertrouwen kunnen communiceren met overheidsplatforms. Een eID-systeem verifieert de identiteit van een persoon en zorgt ervoor dat diensten aan de rechtmatige persoon worden geleverd, met name op gevoelige gebieden zoals bankieren. De uitdaging ligt in het creëren van een systeem dat naadloos functioneert over grenzen en industrieën heen.
Vóór 2014 heeft het ontbreken van een gemeenschappelijke rechtsgrondslag de EU-landen belet om stelsels voor elektronische identificatie die in andere EU-landen zijn uitgegeven, te erkennen en te aanvaarden. De ontoereikende grensoverschrijdende interoperabiliteit van nationale regelingen heeft burgers en bedrijven er ook van weerhouden ten volle te profiteren van een digitale EU. De verordening inzake elektronische identificatie, authenticatie en vertrouwensdiensten (eIDAS), die in 2014 werd ingevoerd, maakte het gebruik van nationale eID’s voor onlineoverheidsdiensten over de grenzen van de EU heen mogelijk. De eIDAS-verordening, die de basis vormt voor grensoverschrijdende elektronische identificatie, authenticatie en websitecertificering binnen de EU, was een mijlpaal in de totstandbrenging van een voorspelbaar regelgevingsklimaat. Inmiddels kan meer dan 90% van de Europeanen profiteren van het huidige systeem. De Commissie onderhoudt en levert ook een aantal open en herbruikbare digitale oplossingen die zorgen voor volledige interoperabiliteit van identiteitsgerelateerde digitale diensten (eDelivery, eSignature, eID). Het gebruik ervan is echter laag, het gebruik ervan is omslachtig en businesscases, met name in de particuliere sector, zijn beperkt. Naarmate digitale diensten groter werden en de bezorgdheid over privacy toenam, werd duidelijk dat de verordening moest worden bijgewerkt om gelijke tred te houden met de veranderende digitale omgeving en opkomende bedreigingen voor de privacy.
In reactie op deze wijzigingen heeft de Europese Commissie in 2021 wijzigingen van de eIDAS-verordening van 2014 voorgesteld. De EU-portemonnee voor digitale identiteit, die is ingevoerd bij de Europese verordening digitale identiteit van 2024, benadrukt het recht van personen om de controle over hun digitale identiteit te behouden. De EU-portemonnee voor digitale identiteit is een instrument om burgers in staat te stellen hun digitale identiteit veilig en privé te beheren terwijl zij de EU doorkruisen, in overeenstemming met de verklaring over digitale rechten van de EU en met als doel de doelstelling van het beleidsprogramma voor het digitale decennium om tegen 2030 universele toegang tot digitale identiteit te hebben, te verwezenlijken.
De Commissie heeft in haar mededeling over het digitale kompas 2030 een aantal streefdoelen en mijlpalen voor elektronische identificatie vastgesteld: De Europese aanpak voor het digitale decennium. Zo moeten tegen 2030 alle belangrijke overheidsdiensten online beschikbaar zijn, zullen alle burgers toegang hebben tot elektronische medische dossiers en zal 100 % van de burgers toegang hebben tot beveiligde elektronische identificatie, wat betekent dat zij in de hele Unie worden erkend, zodat zij volledige controle hebben over identiteitstransacties en gedeelde persoonsgegevens. Het proefproject “Digital Wallet Prototype” maakt al de ontwikkeling, uitvoering en opschaling van het Europees kader voor digitale identiteit mogelijk. Het doel is om een reeks technische referenties, normen, componenten en oplossingen te verkrijgen, waaronder een applicatie, zodat de EU-portemonnee voor digitale identiteit beschikbaar kan worden gesteld aan de EU-landen.
Laatste nieuws
Last update
20 November 2026



